රූකාන්ත ගුණතිලක ඇසුරු කරන්න ලැබුණේ 1986-87 කාලයේ වගේ මතකයේ හැටියට රෝහණ වීරසිංහයන්ගේ රෙකෝඩින්වලදී. ඔහු වාදක මඬුල්ලේ කීබෝඩ් වාදනය කළා. ඔහු දක්ෂයෙක් බව කවුරුත් දැනගෙන හිටියා. ඔහු ඊට පසු ස්විට්සර්ලන්තයට ගියා කියලයි මට මතක. ඊට පෙර සිටම අපේ රටේ තරුණ සංගීත ශිල්පීන් බොහොමයක්ම ස්විට්සර්ලන්තයට ගොස් සංගීත කටයුතු කළා.
කෙසේ හෝ 1988 වගේ රූකාන්ත ආපහු ලංකාවට ආවා. ඔහුගේ මුල්ම කැසට්පටය කරන්න සූදානම් වුණා. දයානන්ද පෙරේරා සමඟ තමයි රෙකෝඩින් කළේ. දයාගේ ස්ටුඩියෝ එක තිබුණේ ගල්කිස්සේ ELECT STUDIO එකේ. රූකාන්ත ඔහුගේ කැසට්පටය සඳහා ඡායාරූප ගැනීමට මට කතා කළා.
පින්තූර ගත් දාට කලින්දා රූකාන්ත පානදුරේ දයාගේ නිවසේ නැවතී සිටි නිසා එදා උදේම පානදුරේ ගොස් ඔහුගේ ඡායාරූප කිහිපයක් ගත්තා. ප්රධාන ඡායාරූපය ගැනීමට යොදාගෙන තිබුණේ ELECT එකේ. කවර නිර්මාණය රූකාන්තගේ මිතුරෙකු වූ නිමල්සිරි සිල්වාට භාරදී තිබුණා.
ඔහු ස්ටුඩියෝ එකට පැමිණ සිටියා. ඔහු තමයි රූකාන්තගේ මුහුණ පින්තාරු කළේ. ඊට පසුව රූකාන්තගේ කොණ්ඩයේ තැනින් තැන පාට පාට නූල් ගැටගසා ඒවා ස්ටුඩියෝ එකේ සීලිමට ඇදලා ඇලෙව්වා. මා ඡායාරූප ගැනීමට සැරසී Light Set කළා. ඒ කාලේ මට තිබුණේ පුංචි Comet Light Set එකක්. ඒක තමයි හැම වැඩකටම ගෙනියන්නේ. පින්තූර ගන්න පටන්ගන්න කොටම විදුලිය විසන්ධි වුණා.
මාර වැඩේ රූකාන්තට වුණේ. කරුවලේ වාඩිවෙන්නත් බෑ, හෙල්ලෙන්නත් බෑ, කොණ්ඩයේ ඉඳලා නූල් ඇදලා සීලිමට තියලා ටේප් දාලානේ. කරුවලේ විනාඩි 10ක් විතර නොසෙල්වී ඉන්න වුණා. ඒක තමයි මේ පින්තූරය පිටුපස කතන්දරය. මෙයත් ඒ දවස්වල සාර්ථක වෙනස් පින්තූරයක් වුණා. කැසට්පටය ඉතාම ජනප්රිය වුණා. සිංහල සංගීතයේ වෙනස්ම පැත්තක් එක්ක රූකාන්ත කරළියට ආවා. යන යන තැන “බඹර පහස” ගීතය ඇසෙන්න ගත්තා.
උපුටා ගැනීම: සිසිර විජේතුංගගේ ෆේස්බුක් ගිණුමෙන්.
