ඉන්දියාවේ උන්මන්තකාගාරවලට හේතුව කංසා ද?

ඉන්දීය කංසා කොමිසම (Indian Hemp Drugs Commission) පත් කිරීමට මූලිකම හේතුව වූයේ 1891-1893 කාලයේ බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ (House of Commons) ඇති වූ “කංසා භාවිතය නිසා ඉන්දියානුවන් උන්මන්තකයන් බවට පත්වනවා” යන දැඩි සංවාදයයි. මෙම විවාදයට මූලිකත්වය ගත්තේ බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු මෙන්ම ප්‍රමුඛ මත්පැන් / මත්ද්‍රව්‍ය විරෝධී ක්‍රියාකාරිකයෙකු (Temperance activist) වූ මාර්ක් ස්ටුවර්ට් (Mark Stewart) මහතාය. “කංසා යනු අබිංවලටත් වඩා භයානකයි” යන මතය ඉස්මතු කිරීමෙන් මන්ත්‍රී මාර්ක් ස්ටුවර්ට් චෝදනා කළේය.

1891 දී ස්ටුවර්ට් මන්ත්‍රීවරයා බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කළේ ඉන්දියාවේ ගංජා භාවිතය යනු එවකට ලොව පුරා දැඩි කතාබහට ලක්වූ අබිංවලටත් වඩා ශරීරයට සහ මනසට හානිකර ද්‍රව්‍යයක් බවයි. ඉන්දියාවේ උන්මන්තකාගාර (Lunatic Asylums) පිළිබඳ මාධ්‍ය වාර්තා උපුටමින්, 1892 දී ඉන්දියාවේ පළවන ‘Allahabad Times’ පුවත්පතේ වාර්තාවක් පදනම් කරගනිමින් බ්‍රිතාන්‍ය මන්ත්‍රීවරුන් තර්ක කළේ, ඉන්දියාවේ පිස්සන් කොටු හෙවත් උන්මන්තකාගාරවල සිටින රෝගීන්ගෙන් බහුතරයක් ගංජා සහ චරස් භාවිතය නිසා මනස විකෘති වූවන් බවයි. බ්‍රිතාන්‍ය පාලනය යටතේ ඉන්දියානුවන් මෙලෙස මානසික ලෙඩුන් බවට පත්වීම බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ සදාචාරයට කැළලක් බව මත්ද්‍රව්‍ය විරෝධී කණ්ඩායම්, විශේෂයෙන්ම විලියම් ස්ප්‍රොස්ටන් කේන් වැනි මන්ත්‍රීවරුන් පාර්ලිමේන්තුවේදී පෙන්වා දුන්හ.

1893 මාර්තු 2 වන දින පැවැති විවාදයේදී බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවේ බෙංගාල ප්‍රාන්තයේ කංසා වගාව සහ වෙළඳාම සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළ යුතුද යන්න පිළිබඳව දැඩි ලෙස සාකච්ඡා විය. එහිදී බ්‍රිතාන්‍ය රජයට බලපෑම් එල්ල වූයේ, රජය බදු මුදල් උපයා ගැනීම වෙනුවෙන් ඉන්දියානුවන්ගේ සෞඛ්‍යය සහ සදාචාරය බිල්ලට දෙන බවටයි. විවාදයේ අවසාන ප්‍රතිඵලය වූයේ මෙම දැඩි දේශපාලන බලපෑම හමුවේ, එවකට ඉන්දියාව භාර බ්‍රිතාන්‍ය රාජ්‍ය ලේකම්වරයා (Lord Kimberley) මෙම චෝදනාවල ඇත්ත නැත්ත සෙවීම සඳහා කොමිසමක් පත් කිරීමට එකඟ වීමයි. බෙංගාලයට පමණක් සීමා නොකර සමස්ත ඉන්දියාව පුරාම කංසා ශාකයේ වගාව, වෙළඳාම සහ එහි සැබෑ සෞඛ්‍ය / මානසික බලපෑම පිළිබඳව විද්‍යාත්මකව සොයා බැලීමට සාමාජිකයන් 7 දෙනෙකුගෙන් යුත් මෙම ඉන්දීය කංසා ඖෂධ කොමිසම (1893-1894) පත් කෙරුණේ ඒ අනුවය.

1894 ඉන්දීය කංසා කොමිසම විසින් උන්මන්තකාගාර (Lunatic Asylums) පිළිබඳ චෝදනාව බොරුවක් බව ඔප්පු කළේ එම ආයතනවල පැවති නිල දත්ත සහ වාර්තා ක්‍රමවේදය අතිශය දෝෂ සහිත සහ විශ්වාස නොකළ හැකි මට්ටමක පවතින බව විද්‍යාත්මකව පෙන්වා දීමෙනි. බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ චෝදනාවලට පදනම වී තිබුණේ ඉන්දියාවේ මානසික රෝහල්වලට ඇතුළත් කරන රෝගීන්ගෙන් විශාල පිරිසකට පිස්සු හැදීමට හේතුව “ගංජා භාවිතය” ලෙස රෝහල් පොත්වල සටහන්ව තිබීමයි. කොමිසම විසින් ඉන්දියාව පුරා පිහිටි සෑම උන්මන්තකාගාරයකටම පෞද්ගලිකව ගොස්, 1892 වර්ෂයේ වාර්තා වූ සෑම සිදුවීමක්ම ඉතා සියුම්ව නැවත පරීක්ෂාවට ලක් කළ අතර එහිදී ඔවුන් පහත කරුණු අනාවරණය කර ගත්හ.

වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක දැනුමක් නැති පොලිසිය හේතු තීරණය කිරීම: පොලිසියේ සටහන් පොත් අනුව මානසික රෝගියෙකු රෝහලට ඇතුළත් කිරීමට රැගෙන ආවේ සාමාන්‍ය පොලිස් නිලධාරීන් හෝ පවුලේ ඥාතීන්ය. වැරදි නිගමන මත, මනෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ කිසිදු දැනුමක් නැති මෙම පොලිස් නිලධාරීන්, අදාළ පුද්ගලයා මීට පෙර කවදා හෝ ගංජා උරා තිබේ නම්, ඔහුගේ උන්මන්තකභාවයට හේතුව “කංසා භාවිතය” (Hemp/Ganja insanity) ලෙස පෙරනිමියෙන්ම (Default cause) ලේඛනවල සටහන් කර තිබුණි.

සැබෑ හේතු වසන් කර තිබීම : කොමිසම විසින් පළපුරුදු මහේස්ත්‍රාත්වරුන් සහ සිවිල් වෛද්‍යවරුන් යොදවා රෝගීන්ගේ පවුල් පසුබිම සහ ඉතිහාසය පිළිබඳව ස්වාධීන දේශීය පරීක්ෂණ පවත්වන ලදී. එහිදී හෙළි වූයේ රෝගීන්ට පිස්සු හැදීමට සැබෑම හේතු වී තිබුණේ පරම්පරාගත මානසික රෝග (Heredity), දැඩි මත්පැන් භාවිතය (Alcohol) හෝ හිසට සිදු වූ බරපතළ අනතුරු වැනි කරුණු බවයි. රෝහල් නිලධාරීන් එම සැබෑ හේතු සොයන්නේ නැතිව, පහසුව තකා “ගංජා” යන ලේබලය අලවා තිබූ බව ඔප්පු විය.

සංඛ්‍යාලේඛන අතිශයින්ම අසත්‍ය බව ඔප්පු කිරීම : කොමිසමේ විධිමත් නැවත පරීක්ෂාවෙන් පසු, කංසා නිසා සිදුවූවා යැයි පැවසුණු මානසික රෝගීන් සංඛ්‍යාව 222 සිට 98 දක්වා අඩුවිය. වෙනත් කිසිදු බාහිර හේතුවක් නොමැතිව, කංසා අධික ලෙස භාවිත කිරීම නිසාම පමණක් මානසික රෝගී තත්ත්වයට පත් වූවන්ගේ ප්‍රතිශතය සමස්ත ඉන්දියාවෙන්ම 4.5% ක් වැනි ඉතා සුළු අගයක් දක්වා පහත වැටුණි.

රෝහල් තුළදීම කංසා ඖෂධයක් ලෙස භාවිත කිරීම : කොමිසම සොයාගත්තේ මෙම උන්මන්තකාගාරවල සිටින ප්‍රචණ්ඩකාරී රෝගීන්ව සන්සුන් කිරීම සඳහා (Calming purposes), එම රෝහල් පාලකයන් විසින්ම ඇතැම් අවස්ථාවලදී කංසා සහ අබිං රෝගීන්ට ඖෂධ ලෙස ලබා දී ඇති බවයි.

මෙම සොයාගැනීම් හරහා, “කංසා භාවිතය නිසා ඉන්දියාව පුරා මිනිසුන්ට පිස්සු හැදෙනවා” යන බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තු මතය සම්පූර්ණයෙන්ම පදනම් විරහිත සහ ගොතන ලද දත්ත මත පදනම් වූවක් බව කොමිසම නිල වශයෙන් ඔප්පු කළේය.

1894 ඉන්දීය කංසා කොමිසමේ (Indian Hemp Drugs Commission) වාර්තාවෙන් නිගමනය කළේ කංසා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කිරීම අනවශ්‍ය බවත්, ඒ වෙනුවට එය පාලනය කර බදු පැනවීම සුදුසු බවත්ය. බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ ඇති වූ දැඩි කනස්සල්ල සහ බ්‍රිතාන්‍ය මත්පැන් විරෝධී ව්‍යාපාරිකයන්ගේ බලපෑම මත, ඉන්දියාවේ කංසා භාවිතය නිසා මිනිසුන් උන්මන්තකයන් වනවාද යන්න සෙවීමට මෙම කොමිසම පත් කරන ලදී. නගර 30කට අධික සංඛ්‍යාවක සංචාරය කරමින්, වෛද්‍යවරුන්, ආගමික නායකයන්, ගොවියන් සහ බදු නිලධාරීන් ඇතුළු සාක්ෂිකරුවන් 1,200කට වැඩි පිරිසකගෙන් ප්‍රශ්න කර පිටු 3,000කට වඩා වැඩි වාර්තාවක් ඔවුන් සකස් කළහ. එම ඓතිහාසික වාර්තාවේ ප්‍රධාන සොයාගැනීම් සහ නිර්දේශ 4ක් මෙසේය.

ශාරීරික හා මානසික සෞඛ්‍යය : කංසා මධ්‍යස්ථ ලෙස (සීමාවකට අනුව) භාවිත කිරීමෙන් පුද්ගලයාගේ ශාරීරික, මානසික හෝ සදාචාරාත්මක පැවැත්මට කිසිදු සැලකිය යුතු හානියක් සිදු නොවන බව කොමිසම නිගමනය කළේය. සමාජීය බලපෑම සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයෙන් කංසා භාවිත කරන්නන්ගෙන් සමාජයට හෝ පවුලට බාධාවක් නොවන බව එහි සඳහන් විය.

අධික භාවිතය සහ මානසික රෝග : කංසා අධික ලෙස අවභාවිත කිරීම (Excessive use) නිසා මානසික ව්‍යාකූලතා (Psychosis) හෝ ශ්වාසනාල ප්‍රදාහය (Bronchitis) වැනි රෝගී තත්ත්ව ඇති විය හැකි බව පිළිගත්ත ද, එලෙස අධික ලෙස භාවිත කරන පිරිස ඉතා සීමිත (Rare) බව සොයාගන්නා ලදී.

තහනම් කිරීමට විරුද්ධ වීම සහ කළු කඩයක් නිර්මාණය වීම : කංසා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළහොත් රහසිගතව කංසා අලෙවි කරන භයානක කළු කඩයක් සහ ජාවාරම්කරුවන් බිහිවන බව කොමිසම අනතුරු ඇඟවීය. වෛද්‍යමය භාවිතය නිසා තහනමක් මඟින් ආයුර්වේද වෛද්‍ය විද්‍යාවේ පවතින සාම්ප්‍රදායික කංසා ඖෂධ භාවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම අඩපණ වන බව පෙන්වා දුන්නේය.

ආගමික සහ සංස්කෘතික ගැටලු : කංසා යනු ඉන්දියානු සංස්කෘතියේ සහ හින්දු ආගමික වත්පිළිවෙත්වල (භාන්ග් වැනි දේ) කොටසක් බැවින් එය තහනම් කළහොත් ජනතාව දැඩි ලෙස කෝපයට පත්විය හැකි බව ප්‍රකාශ විය.

තහනම වෙනුවට බදු සහ පාලනය : කොමිසම නිර්දේශ කළේ කංසා තහනම් නොකර, රජයේ මැදිහත් වීමෙන් එහි වගාව සහ අලෙවිය දැඩි ලෙස පාලනය (Regulate) කළ යුතු බවයි. ඒ සඳහා ඉහළ රජයේ බදු (Taxation) පැනවීම මඟින් කංසා මිල අධික කර, ජනතාව එය අධික ලෙස භාවිත කිරීම ස්වභාවිකවම සීමා කළ හැකි බව ඔවුන් පෙන්වා දුන්හ. මෙම වාර්තාව නිසාම ඉන්දියාව සහ ලංකාව වැනි රටවල තවත් සියවසකට ආසන්න කාලයක් කංසා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් නොවී පාලනයක් සහිතව පැවතීමට මඟ පෑදුණි.

කොමිසම සාමාජිකයන් 7 දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වූ අතර, එහි බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරීන් 4 දෙනෙකු සහ බ්‍රිතාන්‍ය නොවන ඉන්දියානු ප්‍රභූවරුන් (Non-official Indian gentlemen) 3 දෙනෙකු සිටියහ. ඔවුන් අතරින් ඉන්දියානු සාමාජිකයන් දෙදෙනෙකු බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ ප්‍රධාන නිගමනවලට එරෙහිව තම විරෝධය (Notes of Dissent) නිල වශයෙන් වාර්තාවට ඇතුළත් කළහ. එම ඉන්දියානු සාමාජිකයන් වූයේ රාජා සෝෂි සිඛාරේශ්වර් රෝයි (බෙංගාලයේ ප්‍රභූවරයෙක්) සහ ලාලා නිහාල් චන්ද්ය. (තුන්වන ඉන්දියානු සාමාජිකයා වූ කන්වර් හර්නාම් සිං බ්‍රිතාන්‍ය නිගමනයට එකඟ විය). ඔවුන් බ්‍රිතාන්‍ය නිගමනවලට විරුද්ධ වීමට මූලික වූ හේතු 3ක් මෙසේය.

‘කංසා ශරීරයට සහ මනසට බ්‍රිතාන්‍යයන් සිතනවාට වඩා හානිකරයි’ : බ්‍රිතාන්‍ය සාමාජිකයන් නිගමනය කළේ මධ්‍යස්ථ කංසා භාවිතයෙන් සැලකිය යුතු සෞඛ්‍ය හෝ මානසික හානියක් නොවන බවයි. එනමුත් විරුද්ධ වූ ඉන්දියානු සාමාජිකයන් තර්ක කළේ, කංසා භාවිතය නිසා මිනිසුන්ගේ මානසික සෞඛ්‍යයට (Mental Health) සහ ශාරීරික පැවැත්මට බ්‍රිතාන්‍ය වාර්තාවේ සඳහන් වනවාට වඩා බරපතළ හානියක් සිදුවන බව දේශීය සමාජය දෙස බැලීමේදී පැහැදිලි වන බවයි.

බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ ‘බදු ලාභය’ (Hemp Revenues) විවේචනය කිරීම : රාජා සෝෂි සිඛාරේශ්වර් රෝයි විසින් බ්‍රිතාන්‍ය රජයේ සැබෑ උවමනාව දැඩි ලෙස විවේචනය කළේය. ඔහු පෙන්වා දුන්නේ බ්‍රිතාන්‍යයන් කංසා තහනම් නොකර බදු පැනවීමට (Taxation) උත්සාහ කරන්නේ ඉන්දියානුවන්ගේ සෞඛ්‍යය ගැන සිතා නොව, කංසා වෙළඳාමෙන් බ්‍රිතාන්‍ය රජයට ලැබෙන විශාල බදු ආදායම නැති කර ගැනීමට අකමැති නිසා බවයි. ඉන්දීය ඉතිහාසයේ (මූගල් පාලන සමයේ හෝ මනුස්මෘති ග්‍රන්ථවල) මත්ද්‍රව්‍ය මත මෙලෙස රජයන් බදු අය කර ලාභ ලබා නොතිබූ බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.

සම්පූර්ණ තහනමක් (Total Ban) ඉල්ලා සිටීම : මෙම ඉන්දියානු සාමාජිකයන් දෙදෙනාගේ ස්ථාවරය වූයේ කංසා පාලනය කරමින් රජය බලපත්‍ර නිකුත් කරනවා වෙනුවට, එහි ඇති අහිතකර බලපෑම් සලකා බලා කංසා ශාකය ඉන්දියාව තුළ සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළ යුතු බවයි. කෙසේ වෙතත්, කොමිසමේ බහුතරය බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයන් වූ බැවින් සහ ඉන්දියානු සාමාජිකයන්ගේ විරෝධතා පදනම් කරගත් ඇතැම් සාක්ෂි දුර්වල බව පවසමින් බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් එම විරෝධතා ප්‍රතික්ෂේප කර, අවසාන වාර්තාව ‘තහනම් නොකර බදු පැනවිය යුතුය’ යන තීරණය මතම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

විලියම් ස්ප්‍රොස්ටන් කේන් (William Sproston Caine) යනු ඉන්දීය කංසා ඖෂධ කොමිසම (Indian Hemp Drugs Commission) පත් කිරීමට මූලිකම හේතුව වූ සහ එවකට බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව තුළ කංසා විරෝධී මතවාදයේ ප්‍රධානතම හඬ බවට පත් වූ බ්‍රිතාන්‍ය මන්ත්‍රීවරයාය. ඔහු දැඩි බැප්ටිස්ට් (Baptist) ආගමිකයෙකු වූ අතර, මත්පැන් සහ මත්ද්‍රව්‍ය භාවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම සමාජයෙන් තුරන් කළ යුතු බව පැවසූ ‘තද අමද්‍යප ව්‍යාපාරිකයෙකු’ (Temperance Advocate) විය. මෙම විවාදයේදී සහ කංසා ඉතිහාසයේ ඔහුගේ භූමිකාව ප්‍රධාන කරුණු 4ක් ඔස්සේ හඳුනාගත හැකිය.

ඉන්දියානු සංචාරය සහ කංසා පිළිබඳ මතය : කේන් මන්ත්‍රීවරයා 1888 සහ 1889 කාලය තුළ ඉන්දියාවේ සංචාරය කළේය. එහිදී ඔහු කංසා කොළ සහ මල්වලින් සාදන විවිධ නිෂ්පාදන (ගංජා, භාන්ග්, චරස්) ඉන්දියානුවන් භාවිත කරන ආකාරය දැක දැඩි ලෙස කම්පනයට පත් විය. ඔහු ලියූ Picturesque India (1890) නමැති ග්‍රන්ථයේ කංසා හඳුන්වා දුන්නේ ‘ලෝකය මෙතෙක් බිහි කළ බිහිසුණුම මත්ද්‍රව්‍යය’ (The most horrible intoxicant the world has yet produced) ලෙසය.

‘අපරාධ කිරීමට ගංජා බොනවා’ යන චෝදනාව : ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේදී සහ විවිධ සභාවලදී ප්‍රකාශ කළේ, ඉන්දියානුවෙකුට මිනීමැරුමක් හෝ තම බිරිඳගේ අත් පා කපා දැමීම වැනි බිහිසුණු අපරාධයක් (Wife mutilation) කිරීමට අවශ්‍ය වූ විට, ඔහු මුලින්ම කරන්නේ රජයේ බලපත්‍රලාභී කඩයකින් අන්නා දෙකක් (2 Annas) දී ගංජා හෝ භාන්ග් මිලදී ගෙන මත් වීම බවයි. කංසා යනු අපරාධ සහ ප්‍රචණ්ඩත්වය වර්ධනය කරන ප්‍රධානම සාධකය බව ඔහු තර්ක කළේය.

කොමිසම පත් කිරීමට බල කිරීම : 1893 මාර්තු 2 වන දින බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේදී (House of Commons) බෙංගාලයේ කංසා වගාව පිළිබඳව පැවැති විවාදයේදී ඔහු ප්‍රබල ලෙස මැදිහත් විය. ඉන්දියාවේ කංසා වගාව, අලෙවිය සහ එහි සැබෑ බලපෑම පිළිබඳව සොයා බැලීමට වහාම ‘විශේෂඥ කොමිසමක්’ (Commission of Experts) පත් කරන ලෙස බ්‍රිතාන්‍ය රජයට බල කළේ ඔහුය. ඔහුගේ දැඩි ඉල්ලීම නිසාම බ්‍රිතාන්‍ය රජය අවසානයේ මෙම කොමිසම පත් කිරීමට එකඟ විය.

බ්‍රිතාන්‍ය රජයේ ‘Abkari’ (සුරාබදු) ක්‍රමය විවේචනය කිරීම : විලියම් කේන් හුදෙක් කංසාවලට පමණක් නොව, බ්‍රිතාන්‍ය රජය ඉන්දියාව තුළ ක්‍රියාත්මක කළ “Abkari” හෙවත් මත්පැන් සහ මත්ද්‍රව්‍යවලින් බදු මුදල් උපයා ගැනීමේ ක්‍රමවේදයට ද දැඩි ලෙස විරුද්ධ විය. රජය මුදල් සෙවීම සඳහා ජනතාවට මත්ද්‍රව්‍ය විකිණීමේ ඒකාධිකාරයක් පවත්වාගෙන යන බව ඔහු පැවසීය.

කොමිසමේ තීරණයට එකඟ වූ තුන්වන ඉන්දියානු සාමාජිකයා වූ කන්වර් හර්නාම් සිං (Kanwar Harnam Singh) ගේ ස්ථාවරය වූයේ කංසා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කිරීම ප්‍රායෝගික නොවන බවත්, බ්‍රිතාන්‍යයන් යෝජනා කළ පරිදි දැඩි රජයේ පාලනය සහ බදු පැනවීම (System of Control and Taxation) වඩාත්ම සුදුසු පියවර බවත්ය. කපූර්තලා (Kapurthala) රාජකීය පවුලට අයත් ප්‍රභූවරයෙකු වූ කන්වර් හර්නාම් සිං, අනෙක් ඉන්දියානු සාමාජිකයන් දෙදෙනා මෙන් නොව බ්‍රිතාන්‍ය බහුතරයේ මතය සමඟ සම්පූර්ණයෙන්ම පෙළගැසුණි. ඔහුගේ මෙම ස්ථාවරයට සහ තීරණයට බලපෑ ප්‍රධාන හේතු 3ක් මෙසේය.

ආගමික සහ සංස්කෘතික බැඳීම්වලට ගරු කිරීම සහ සංස්කෘතික නිදහස : සිංහල සහ හින්දු සමාජය මෙන්ම සීක් (Sikh) ආගමිකයන් අතර ද කංසා (විශේෂයෙන්ම භාන්ග් – Bhang) සාම්ප්‍රදායිකව භාවිත වන ආකාරය ඔහු හොඳින් දැන සිටියේය.

ජනතා නැගිටීම් පිළිබඳ බිය : කංසා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කළහොත් එය ජනතාවගේ ආගමික නිදහසට සහ සාම්ප්‍රදායික ජීවන රටාවට කරන බලපෑමක් ලෙස සලකා රට පුරා බරපතළ මහජන නොසන්සුන්තාවන් (Social Unrest) සහ කැරලි ඇති විය හැකි බව ඔහු විශ්වාස කළේය.

මධ්‍යස්ථ භාවිතය හානිකර නොවන බව පිළිගැනීම : කොමිසම විසින් රට පුරා එකතු කරන ලද සාක්ෂි සහ වෛද්‍ය වාර්තා පරීක්ෂා කිරීමෙන් පසු, සාමාන්‍ය ජනතාව මධ්‍යස්ථ ලෙස (Moderately) කංසා භාවිත කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍යයට හෝ සමාජයට බරපතළ හානියක් සිදු නොවන බවට වූ බ්‍රිතාන්‍ය විද්‍යාත්මක නිගමනය ඔහු ද පිළිගත්තේය.

කළු කඩය සහ වංචා වැළැක්වීම : සම්පූර්ණ තහනමක් පැනවීමෙන් කංසා භාවිතය නතර කළ නොහැකි බවත්, එයින් සිදුවන්නේ රහසිගතව සිදුවන නීති විරෝධී ජාවාරම් සහ කළු කඩ (Illicit trafficking) බිහිවීම පමණක් බවත් ඔහු තර්ක කළේය. එබැවින් තහනම් කරනවා වෙනුවට, රජය මැදිහත් වී බලපත්‍ර (Licenses) නිකුත් කර ඉහළ බදු පැනවීම මඟින් එහි භාවිතය ස්වභාවිකවම සීමා කිරීම වඩාත් ප්‍රායෝගික සහ බුද්ධිමත් විසඳුම බව ඔහුගේ ස්ථාවරය විය. කන්වර් හර්නාම් සිංගේ මෙම එකඟතාව නිසා, කොමිසමේ අවසාන වාර්තාව බහුතර එකඟත්වයෙන් (Majority Report) බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමට බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරීන්ට මඟ පෑදුණි.

ඉන්දීය කංසා කොමිසමේ සිටි ඉන්දියානු සාමාජිකයන් වූ රාජා සෝෂි සිඛාරේශ්වර් රෝයි සහ ලාලා නිහාල් චන්ද් ඉදිරිපත් කළ විරෝධතාව, එවකට ආරම්භක අවධියේ පැවති ඉන්දීය ජාතික ව්‍යාපාරයට (Indian National Movement) සහ දේශපාලන චින්තනයට සෘජු මෙන්ම වක්‍ර බලපෑම් රැසක් එල්ල කළේය. එකල ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසය (Indian National Congress) බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයට එරෙහිව මහජන මතය ගොඩනඟමින් සිටි වටපිටාවක, මෙම විරෝධය ජාතික ව්‍යාපාරයට බලපෑ ප්‍රධාන ආකාර කිහිපයක් මෙසේය.

‘ස්වදේශී’ සහ සදාචාරාත්මක ආර්ථික චින්තනය ශක්තිමත් වීම සහ බ්‍රිතාන්‍ය ආර්ථික සූරාකෑම හෙළිදරව් කිරීම : ඉන්දියානු සාමාජිකයන් තර්ක කළේ බ්‍රිතාන්‍ය රජය කංසා තහනම් නොකරන්නේ ඉන්දියානුවන්ගේ සෞඛ්‍යය ගැන සිතා නොව, එයින් ලැබෙන බදු ආදායම (Revenue) අහිමි කරගැනීමට අකමැති නිසා බවයි.

ජාතික ව්‍යාපාරයට ලැබුණු ආයුධයක් : මෙමඟින් බ්‍රිතාන්‍යයන් ඉන්දියාවේ ‘මහජන සදාචාරය සහ සෞඛ්‍යය පසෙක ලා මුදල් සෙවීම පමණක් අරමුණු කරගත් පාලනයක්’ පවත්වාගෙන යන බව ඉන්දීය ජාතික නායකයන්ට ඔප්පු කිරීමට හැකි විය. මෙය පසුව මත්පැන් සහ විදේශීය භාණ්ඩ වර්ජනය කිරීමේ ස්වදේශී ව්‍යාපාරයට (Swadeshi Movement) දෘෂ්ටිමය පදනමක් සැපයීය.

ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසය (INC) තුළ ඇති වූ මතවාදී බෙදීම් : විරෝධය දැක්වූ රාජා සෝෂි සිඛාරේශ්වර් රෝයි යනු මුල් කාලීනව ඉන්දීය ජාතික කොංග්‍රසයේ ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයෙකි.

සංස්කෘතික ගැටුම් : ඇතැම් ඉන්දීය ජාතික නායකයන් බටහිර පන්නයේ නවීකරණය අගය කළ අතර, තවත් පිරිසක් සාම්ප්‍රදායික ඉන්දීය වටිනාකම් (කංසා/භාන්ග් වැනි දේ සංස්කෘතිකව භාවිත කිරීම) ආරක්ෂා කළ යුතු බව පැවසූහ. මෙම කොමිසමේ විවාදය හරහා ජාතික ව්‍යාපාරය තුළ ‘ඉන්දීය අනන්‍යතාවය’ යනු කුමක්ද යන්න පිළිබඳ සංවාදයක් ඇති විය.

බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ ‘යහපත් පාලන’ (Benevolent Rule) ප්‍රතිරූපයට පහර වැදීම : බ්‍රිතාන්‍යයන් සැමවිටම ලෝකයට පෙන්වීමට උත්සාහ කළේ තමන් ඉන්දියාව පාලනය කරන්නේ එහි වැසියන්ව ශිෂ්ට සම්පන්න කිරීමට සහ ඔවුන්ගේ සුභසාධනය සඳහා බවයි. එනමුත් ඉන්දියානු සාමාජිකයන්ගේ විරෝධතා සටහන (Note of Dissent) මඟින් පැහැදිලිවම පෙන්වා දුන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය රජය ඉන්දියානුවන්ගේ මතයට වඩා තමන්ගේ වාණිජ්‍ය අවශ්‍යතාවලට මුල් තැන දෙන බවයි. මෙය බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍ය විරෝධී මතවාදය රට පුරා ව්‍යාප්ත කිරීමට උත්තේජනයක් විය.

පසුකාලීන මත්ද්‍රව්‍ය විරෝධී ප්‍රතිපත්ති සහ මහත්මා ගාන්ධිගේ මතය : මෙම ඉන්දියානු සාමාජිකයන් එදා ඉල්ලා සිටි ‘සම්පූර්ණ තහනම’ (Total Ban) පසුව පැමිණි ඉන්දීය ජාතික නායකයන්ගේ ද ප්‍රතිපත්තියක් බවට පත් විය. මහත්මා ගාන්ධි මහතා ජාතික ව්‍යාපාරයේ නායකත්වය ගත් පසු, ඔහු කංසා සහ මත්පැන් භාවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර ස්වාධීන ඉන්දියාවක් තුළ මේවා තහනම් කළ යුතු බව ප්‍රකාශ කළේය. 1950 දී ඉන්දියාව නිදහස් ජනරජයක් වූ පසු, ඔවුන්ගේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 47 වන වගන්තියට (Directive Principles) ‘මත්ද්‍රව්‍ය පාලනය සහ තහනම’ ඇතුළත් කිරීමට මෙම ඓතිහාසික විරෝධතාවලින් පැමිණි මතවාදය ද බලපෑවේය.

උත්ප්‍රාසාත්මක අවසානය : විලියම් කේන් සිතුවේ මෙම කොමිසම හරහා කංසා සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කරවා ගත හැකි වනු ඇති බවයි. එනමුත් කොමිසමේ අවසාන වාර්තාවෙන් (1894) ඔහුගේ සියලු තර්ක ‘අතිශයෝක්තියෙන් යුත් අසත්‍ය ප්‍රකාශ’ බව වෛද්‍ය විද්‍යාත්මකව ඔප්පු කෙරුණි. කංසා මධ්‍යස්ථව භාවිත කිරීමෙන් හානියක් නැති බවත්, කේන් පැවසූ පරිදි එය බිහිසුණු මත්ද්‍රව්‍යයක් නොවන බවත් කොමිසම නිගමනය කිරීම නිසා, විලියම් කේන්ගේ මත්ද්‍රව්‍ය විරෝධී ව්‍යාපාරයට එදා විශාල පසුබෑමකට ලක් වීමට සිදු විය. එබැවින් මෙම ඉන්දියානු සාමාජිකයන්ගේ විරෝධය හුදෙක් කංසා ශාකයට පමණක් සීමා නොවී, බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යවාදයේ ආර්ථික සූරාකෑම ප්‍රශ්න කළ මුල්කාලීන දේශපාලන පියවරක් ලෙස ඉතිහාසයට එකතු වේ.

ඉන්දියානු සෙබළුන් දැඩි වෙහෙස නොතකා යුද වැදීමට සහ බරපතළ ශාරීරික වැඩ කිරීමට කංසා (විශේෂයෙන්ම භාන්ග් සහ ගංජා) උත්තේජකයක් ලෙස භාවිත කරන ආකාරය දැක බ්‍රිතාන්‍යයන් පුදුමයට මෙන්ම බියට පත් විය. කංසා මඟින් ඉන්දියානුවන්ට ලැබෙන මෙම අසාමාන්‍ය ශක්තිය සහ වේදනා නාශක ගුණය බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ දැඩි අවධානයට ලක් වූ අතර, එය ඔවුන් කංසා පිළිබඳව විධිමත් පරීක්ෂණ පැවැත්වීමට පෙළඹවූ ප්‍රධාන හේතුවක් ද විය.

සීක් (Sikh) සෙබළුන්ගේ යුද ශක්තිය සහ ‘භාන්ග්’ : වේදනාව සහ බිය නැති කිරීම – ඉන්දියාවේ ප්‍රබලම යුදකාමී කණ්ඩායමක් වූ නිහන්ග් සීක් (Nihang Sikhs) සෙබළුන් යුද්ධයට යාමට පෙර සම්ප්‍රදායිකව කංසා කොළ ඇඹරූ “භාන්ග්” (Bhang / Shaheedi Degh) පානය කළහ.

බ්‍රිතාන්‍යයන්ගේ නිරීක්ෂණය: මෙලෙස කංසා භාවිත කළ සෙබළුන් යුද බිමේදී තමන්ට සිදුවන තුවාලවල වේදනාව නොදැනී (Numb sense of pain), කිසිදු බියකින් හෝ තෙහෙට්ටුවකින් තොරව පැය ගණනාවක් සටන් කරන අයුරු බ්‍රිතාන්‍ය අණදෙන නිලධාරීන් නිරීක්ෂණය කළහ. මෙම ‘අනභිභවනීය’ ස්වභාවය බ්‍රිතාන්‍යයන් තුළ යම් බියක් සහ විස්මයක් ඇති කළේය.

1857 ඉන්දීය නිදහස් අරගලයේදී (Sepoy Mutiny) ඇති වූ බිය සහ කැරලිකරුවන්ගේ ධෛර්යය : 1857 මහා ඉන්දීය කැරැල්ලේදී බ්‍රිතාන්‍යයන්ට එරෙහිව සටන් වැදුණු ඉන්දියානු සෙබළුන් (Sepoys) කංසා භාවිත කරමින් බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවන්ට දැඩි ප්‍රහාර එල්ල කළහ.

මංගල් පාන්ඩේගේ සිදුවීම : බ්‍රිතාන්‍යයන්ට එරෙහිව කැරැල්ලේ මුල්ම වෙඩිල්ල තැබූ මංගල් පාන්ඩේ (Mangal Pandey) නමැති සෙබළා, තමන් එම අවස්ථාවේදී ‘භාන්ග් සහ අබිං’ භාවිත කර සිටි බව පසුව නඩු විභාගයේදී පිළිගත්තේය. කංසා මඟින් ඉන්දියානුවන් තුළ ඇති කරන මෙම ‘පාලනය කළ නොහැකි නිර්භීතකම’ සහ කැරලි ගැසීමේ ප්‍රවණතාව බ්‍රිතාන්‍ය පාලකයන්ගේ දැඩි බියට හේතු විය.

කම්කරුවන්ගේ සහ පණිවිඩකරුවන්ගේ සුවිශේෂී විඳදරාගැනීම : යුද බිමේදී පමණක් නොව, ඉන්දියානු පණිවිඩකරුවන් (Messengers) සහ බර උසුලන කම්කරුවන් අධික වෙහෙස නොතකා සැතපුම් ගණනාවක් දිවීමට සහ බරපතළ වැඩ කිරීමට කංසා භාවිත කළහ. 1894 ඉන්දීය කංසා කොමිසමේ වාර්තාවේ ද (Indian Hemp Drugs Commission) විශේෂයෙන්ම සඳහන් වූයේ, ඉන්දියානු කම්කරුවන් තම දෛනික දැඩි තෙහෙට්ටුව (Fatigue) මකා ගැනීමට සහ ශාරීරික ශක්තිය (Stamina) ලබා ගැනීමට කංසා උපකාරී කරගන්නා බවයි.

ඉන්දියානුවන් කංසා භාවිතයෙන් ලබන මෙම අසීමිත උත්තේජනය හමුදාවේ විනය පිරිහීමට සහ තමන්ට එරෙහි කැරලිවලට හේතු විය හැකි බව වටහාගත් බ්‍රිතාන්‍ය අණදෙන නිලධාරීන්, පසුව තම හමුදාවල සිටි සෙබළුන්ට කංසා භාවිත කිරීම දැඩි ලෙස සීමා කිරීමට සහ තහනම් කිරීමට පියවර ගත්හ.

-ඩැනිස්ටර් පෙරේරා-